Een opeenvolging van Engels denkers was in de voorhoede aan het begin van de discussie het idee van een recht op vrijheid van meningsuiting, waaronder John Milton (1608-1674) en John Locke (1632-1704). Locke opgericht het individu als de eenheid van waarde en de drager van rechten op leven, vrijheid, eigendom en het nastreven van geluk. Maar Lockes ideeën ontstaan in de eerste plaats rond het concept van een mans recht op redding voor zijn of haar ziel te zoeken, en was dus voornamelijk bezig met theologische kwesties. Locke niet een universele tolerantie en vrijheid van meningsuiting te ondersteunen, moeten sommige groepen, zoals atheïsten, niet worden toegestaan op basis van zijn ideeën.
In de tweede helft van de 17e eeuwse filosofen op het Europese continent als Baruch Spinoza en Pierre Bayle ontwikkelde ideeën omvat een meer universele aspect vrijheid van meningsuiting en tolerantie is dan het begin van de Engels filosofen. Tegen de 18e eeuw het idee van de vrijheid van meningsuiting werd besproken door denkers over de hele westerse wereld, vooral door de Franse philosophes, zoals Denis Diderot, Baron d’Holbach en Adrien Helvetius Claude Het idee begon te worden opgenomen in de politieke theorie, zowel in theorie als evenals de praktijk, de eerste staat edict in de geschiedenis van het verkondigen volledige vrijheid van meningsuiting was het een uitgegeven 04 december 1770 in Denemarken-Noorwegen tijdens het regentschap van Johann Friedrich Struensee. Toch Struensee zelf een paar kleine beperkingen die worden opgelegd om dit edict in 07 oktober 1771, en het was nog verder beperkt na de val van Struensee met de wetgeving die in 1773, hoewel de censuur was niet opnieuw.
Milton en Locke benadrukte de rol van de regering om deze rechten te beschermen en dit geloof werd voor het eerst vastgelegd in een duurzame vorm in de Amerikaanse grondwet, met het Eerste Amendement het toevoegen van de garantie dat “Het Congres zal geen wet maken … verkorten van de vrijheid van meningsuiting, of van de pers “. John Stuart Mill (1806-1873) stelde dat de menselijke vrijheid is goed en zonder dat kan er geen vooruitgang in de wetenschap, de wet of de politiek, die volgens Mill vereiste vrije discussie van mening te zijn. Mill’s On Liberty, gepubliceerd in 1859 werd een klassieke verdediging van het recht op vrijheid van meningsuiting. Molen die waarheid drijft betoogd uit valsheid, dus de vrije expressie van ideeën, waar of onwaar, mag niet worden gevreesd. Waarheid is niet stabiel of vast, maar evolueert met de tijd. Mill betoogde dat veel van wat we ooit beschouwd als ware bleek vals. Daarom bekeken moeten niet worden verboden om hun schijnbare valsheid. Molen voerde ook aan dat de vrije discussie nodig is om de “diepe slaap van een besloten mening” te voorkomen. Discussie zou rijden vanaf de mars van de waarheid en door rekening te houden valse uitzicht op de basis van de echte standpunten zou opnieuw kunnen worden bevestigd.
